در تصویر بالا، اثر اصلی را مشاهده می کنید. دو انتهای پاره خط گذرنده از پشت مستطیل دارای انحراف می باشند اما به واقع در یک امتداد قرار دارند.
در تصاویر زیر، پهنای مستطیل های پوشاننده ی زرد رنگ تغییر می کند و تکه های هر یک از خطوط مایل، در امتداد یکدیگر به نظر نمی آید:
این کژانگاشت توسط فیزیکدان جی. سی. پاگندرف، ویراستار “آنالِن دِر فیزیک آن کُمیک”، پس از آنکه نامه ای را از ستاره شناس “زِد. زولنر” دریافت کرد، در سال ۱۸۶۰ کشف شد. در این نامه زولنر به توضیح یک کژانگاشت پرداخته و به اسلوب طرح آن توجه نموده بود: چند خط موازی که توسط الگویی از خط های مایل قطع می شدند و بدین ترتیب واگرا به نظر می آمدند (کژانگاشت زولنر).
در تمام مدتی که او به این کژانگاشت می پرداخت، پاگندرف کژانگاشت دیگری را مورد توجه قرار داد و آن را ترسیم کرد. نتیجه، انحراف ظاهری خط مایل بود؛ یعنی همین کژانگاشتی که امروزه نام او را به دوش می کشد.
